Japanblog - Amami

Japanblog - Amami

Als je het paradijs hebt ontdekt, moet je er dan wel over schrijven? Die gedachte houdt me bezig sinds we op Amami Ōshima zijn geweest. Het gevaar bestaat dat een paradijs verandert in een overvol toeristenoord als te veel mensen er weet van hebben. Dat ruige kustlijnen veranderen in boulevards met hoge hotels, dat lege witte stranden vollopen met roodverbrande lijven en plastic opblaasbanden en dat fastfoodketens de traditionele keuken verdringen. Nu is de reikwijdte van mijn blog te overzien en als jullie beloven om er niet en masse heen te gaan, dan loopt het vast niet zo’n vaart. En anders bij deze op voorhand mijn excuses aan de bevolking van Amami Ōshima voor wat ik nu ga schrijven. 

Japanblog - Ryokan

Japanblog - Ryokan

Toen we onze trip aan het plannen waren, leek het ons leuk om ook in een ryokan te overnachten. Dat wordt ook overal aangeraden: overnacht in een ryokan, want dat is zo ‘typisch Japans’. Meestal staat erbij dat het de ultieme Japanervaring is die je niet mag missen. Nou okee, we boekten dus twee nachten in een ryokan in de bergen bij Kyoto.

Japanblog - Kyoto

Japanblog - Kyoto

Na ruim twee weken Japan (Tokyo - Kyoto - Hiroshima) is het nog steeds bloedheet hier. We zweten op plekken waarvan we niet wisten dat je er kon zweten. Als je te lang buiten blijft, verander je in een plasje. Al weken is hier een hittegolf aan de gang die zelfs de Japanners wat extreem vinden. We passen ons programma erop aan. Niet lang buiten lopen, of hoppen van de ene binnenplek naar de andere. Een natte handdoek in je nek helpt eventjes en een paraplu houdt de heftigste zon tegen. Ja, het is hard werken, zo’n vakantie, maar we slaan ons er doorheen. 

Vóór Hiroshima verbleven we vijf dagen in en rond Kyoto. Ik heb weer een lijstje gemaakt van Opvallende Zaken en wat leuke to do’s in Kyoto. 

Japanblog - Lost in Translation

Japanblog - Lost in Translation

‘Voel jij dat ook Mila, of heb ik te veel sake gedronken?’ Ik stond in de toiletruimte op de 52e verdieping van het Park Hyatt Hotel in Tokyo en het hele gebouw ging heen en weer. Eerst dacht ik dat het aan mij lag. Ik was in nogal een euforische stemming én had een paar glaasjes sake achter de kiezen. Dan vind je het totaal niet vreemd als de boel om je heen onnatuurlijk beweegt. 

Luizenleven

Luizenleven

Het gaat slecht met de insecten in Nederland. Dat hoor je de laatste tijd nogal vaak. Ja, denk ik dan. Het gaat slecht met de insecten, behálve met de luis (en de eikenprocessierups, en de teek, en nog wat vage nieuwe muggensoorten die prima gedijen in ons semi-tropische landje). Waar andere insecten massaal het loodje leggen, is de luis bezig met een heuse opmars. Tenminste, rond ons huis. Ik weet niet wat de wetenschap ervan zegt, maar in mijn leven zijn er veel meer luizen dan, zeg, vijf jaar geleden.

Tante Leny

Tante Leny

Laatst stond ik bij de bakker voor een aardbeientaart.
‘Hebben jullie iets te vieren?’ vroeg de bakker.
‘Nee,’ zei ik, ‘we hebben gewoon zin in taart.’
‘Dat is de beste reden’, zei hij opgewekt, ‘want het leven kan zo voorbij zijn.’ Een familielid van hem bleek de dag ervoor overleden te zijn. ‘Dus als je zin hebt in taart, dan neem je gewoon taart.’

Avontuur

Avontuur

We hadden natuurlijk ook gewoon thuis kunnen blijven. Alles riep om thuisblijven. In de eerste plaats was het al zes uur geweest en we hadden geen eten in huis. We moesten alle spullen nog bij elkaar zoeken. De meeste daarvan lagen verborgen achter de schuifdeuren in de logeerkamer, die onbereikbaar waren vanwege oude matrassen, fitnessapparaten, volle wasmanden en een half ingestorte hut. De gedachte om daar tussendoor te moeten manoeuvreren op zoek naar slaapmatjes en fietstassen bezorgde me al slappe knieën. Los daarvan zou het ook nog eens maar 3 graden worden ‘s nachts. 

Taboe

Taboe

Lichamelijke ongemakken behoren tot de grootste taboes die er bestaan. Probeer op een feestje maar eens over soa’s te beginnen. Of leg je zweetvoetenprobleem een keer aan je collega’s voor. Grote kans dat die bij de volgende koffiepauze aan een andere tafel gaan zitten. Maar intussen wordt er heel wat af gegoogeld over incontinentie, klotsende oksels en eeltknobbels. En dat zijn dan nog de minst erge aandoeningen.

De zzp-er en het zieke kind

De zzp-er en het zieke kind

Als startende zzp-er ben ik (natuurlijk) volstrekt slecht voorbereid op ziektes en ander onheil. De vrijheid van het zelfstandig ondernemen is heerlijk. Ik sta op wanneer ik er zin in heb. Ik bepaal zelf wanneer ik werk en wáár ik werk (meestal in onze werkkamer, soms aan de keukentafel). Ik sla het woon-werkverkeer lekker over. Ik heb nooit te weinig vakantiedagen. Ik drink alleen maar goeie koffie. Dat soort dingen. Maar wat gebeurt er als je dochter ineens een paar weken ziek thuis is?

Vrouwenlichaam

Vrouwenlichaam

Laatst was ik op een Pecha Kucha Night in Utrecht, waar elf sprekers in ongeveer zes minuten vertelden over waar ze mee bezig zijn in hun leven. Twee vrouwen vielen me op, omdat hun werkzaamheden voortkwamen uit onzekerheid over hun eigen lichaam. De een probeerde deze onzekerheid te overwinnen door bloempotten en vaasjes te maken in de vorm van vrouwenlichamen. Ze zei hierover: ‘Ik vind die vormen heel mooi, maar waarom vind ik die vormen bij mezelf dan niet mooi?’

Overstroming

Overstroming

Een dag voordat we op vakantie gingen naar onze lievelingsplek in Spanje, zag ik op Facebook een filmpje voorbijkomen met de titel: ‘Flash floods in Cadaqués, Girona NE Spain last night’. Op het filmpje zag je een enorme hoeveelheid water met een noodgang door een straat komen, zich niets aantrekkend van de geparkeerde auto’s en brommers. Mijn eerste gedachte was: Oh-Mijn-God, dit is Cadaqués, hier gaan we morgen heen.

Regenton

Regenton

Vroeger hadden wij een regenton in de tuin. Een groene van kunststof, met een houten deksel erop. Hij was verbonden aan een regenpijp, die was verbonden met een dakgoot, die was bevestigd aan het dakje van het open schuurtje waar het hout voor de open haard werd drooggehouden. In verhouding met het mini-houthuisje was het een enorme regenton. Mijn ouders schepten met een gieter water uit de ton voor de planten in de tuin. Soms hielp ik mee, of gebruikte ik het water uit de ton om riviertjes te maken in de zandbak.

Fietsvakantie

Fietsvakantie

Mijn dochter (8) wilde een lange fietsvakantie maken. 'Weet je het zeker?' vroeg ik nog. 'Je moet nu zélf fietsen, hè?' Ik vroeg het een beetje voor de vorm, want mijn inwendige fietsvakantieganger stond al lang en breed te juichen na het horen van dit statement. Dat mijn dochter hier zelf over begon, vond ik een bewijs van een zeer geslaagde opvoeding. 

Kleine wereld

Kleine wereld

In de voorjaarsvakantie gingen we naar Disneyland Parijs. We waren er nog nooit geweest en volgens de directeur van Mila’s school was dat een omissie in ons bestaan. Dus boekten we de Thalys, twee nachten Disneyhotel (want als je het doet, doe het dan goed) en twee nachten in Parijs op de heen- en de terugweg. Want als de schooldirecteur het zegt, dan moet het wel waar zijn. 

Pootje over

Pootje over

Een jaar geleden ging ik samen met mijn toen zesjarige dochter op schaatsles. We deden een cursus 'Schaatsen op noren' op de Vechtsebanen. Zij zat in een kinderklasje en ik bij een groepje onhandige volwassenen die vroeger, toen natuurijs nog bestond, wel eens geschaatst hadden. Na tien weken kon ik de baan rondkomen zonder dat mijn benen alle kanten op zwabberden. Het leek zowaar op schaatsen. 

Het roer om!

Het roer om!

Ken je die mop van die vrouw die een plantenzaak ging beginnen? Die mop gaat over mij. Over een jaar geleden, toen ik met een vriendin grootse plannen maakte voor de mooiste plantenwinkel van Utrecht. We gingen de stad groener maken, de lucht zou gezonder worden, iedereen zou van planten houden, meer groente eten en meer aandacht voor elkaar hebben. Het was een geweldig plan. Ik zei mijn baan op en in de zomer gingen we vol enthousiasme aan de slag met het concreet maken van onze ideeën in een ondernemingsplan.